Hugtungan Kinse

International Praise for the Hugtungan Series

“The words are very vivid and real! I almost unseated myself from laughing! A must read! Kudos to the creators!”  – Ma. Theresa Ocampo

“Hindi lang pala english ang nakaka-nose bleed! – Lorraine Jane Mallari

“SUPER LIKE!” – Peter John Liwanag

“Hayup..ang galing..hahaha…ayos tong trip nyo ah.. sige.. pagputuloy nyo yan.” – Karl Zoilo Franco

“…in fairness ha malupet xa ha…hehehe…” – Donna Salang

“Shet!!! Lufet nmn nyan! Hahahaha.” – Jo Ann Sampang

*The Hugtungan Series also has 40+ likes on facebook.

Isang araw, sa isla ng Bora…

“Umuulan! Ano ba yan grabe. Sayang ang leave kung ganito lang ako dito sa Bora. Di mo man lang maenjoy. Sumama na lang sana ako sa kanilang magscuba diving,” wika ng isang babaeng inis na inis. Halata sa kanyang mga nguso ang pagkadismaya kung kaya’t kung anu ano na lang ang dumadaplis sa isip. “Hmmm… Anu kaya pinagkakaabalahan ng mga mokong ngayon?” tanong niya sa sarili na tila may sumulpot sa kanyang imahinasyon na nagpasindi ng kaunting ngiti sa kanyang mapupulang labi.

Kapag ganitong naiinip siya ay kadalasang naaalala niya ang mga kaganapan nuong mga panahong ang suliranin lamang niya sa araw araw ay mapagtagumpayang pababain sa ground floor ang mga kaklase. “Those were the days,” isip niya. “Hay nako, araw araw na lang nilang pinapasakit ang ulo ko,” reklamo niya habang ang kaninang maliit lamang na ngiti nya ay umabot na sa kanyang mga mata.

Hindi pa man lubos na nasusuri ng dilag ang kung anong sentimyento ang pumasok sa kokote ay biglang nagdumilim ang buong paligid. Kadiliman na bumabalot sa buong kapaligiran na kanyang lalong isinumpa. Wala siyang makitang iba kundi dilim. Gusto na niyang sumigaw ngunit walang kumakawalang tinig mula sa kanyang bibig. Para bang ang bawat tunog ay hinigop na rin ng kadiliman. Hindi niya maintidihan kung anong kababalaghan ang nagaganap. Wala na siyang magunita hanggang mapapikit na lamang ang kanyang mga mata…

Lumipas ang ilang sandali. Ilang minuto o oras? Hindi niya alam. Samu’t saring tinig ang kanyang naulinigan sanhi para manumbalik ang kanyang diwa. Hindi muna siya nagmulat ng mata at hinayaang rumehistro na muna sa kanyang sarili na siya’y buhay pa.

“Pagpalain ang dakilang bathala!” alingawngaw ng boses ng isang lalaki sa kanyang paanan. Hindi pamilyar ang tinig na narinig niya kaya’t minabuti na muna niyang wag umimik. “Si Malakas na lang ang kulang. Maaayon na ang propesiya!” nagagalak na wika ng isa pa. Sa narinig ay bigla siyang naligalig dahilan upang siya ay mapabalikwas ng tayo. Nagkagulatan silang pare pareho. Dito niya napagmasdan na siya ay napapalibutan  ng isang tropa ng katutubong aeta. “Mga kasama, si Maganda ay nagparangya na!” palahaw ng pinakakaiba ang get-up sa kanila. Pagkaraan ay siyang pagsasayawan ng iba pa nitong kasama. “Teka, sandali. Nasaan ako?” tanong niya sa tila pinuno ng grupo habang inaakay na siya papunta kung saan ay wala siyang alam. “Maganda, halikat mamahinga sa pinakaespesyal na kubo habang ating inaantay si Malakas. Sa iyong pagpapakita ngayon ay paniguradong nalalapit na din ang kanyang pagdating” pangusap ng pinuno na parang hindi narinig ang kanyang mga katanungan.

           

“Pano na to? Pano kaya ako tatakas dito?” wika niya sa sarili. Waring pinapakalma ang buong katawan. Kung sa bagay, siya ang tipo na hindi basta basta magagapi ng mga ganitong kalagayan. Minsan na lang niyang pagsisigawan ang mga kalalakihan sa kanyang eskwela pag sumosobra na ang kapilyohan na ikinatutupi naman ng mga ungas. Unang bilang pa lang, alam mo na. Tumahimik ka na at wag na magsalita pa. “Teka. What if nananaginip lang ako,” bulong niya sa sarili. “Aguy” gulat ng katabi nyang katutubo nang subukan niyang kurutin. “Hindi nga to panaginip. Nasaktan siya,” isip isip niya kasabay ng paniningkit ng mata. “Kung ganun, kelangan siguro pag-aralan ko muna kung ano talaga ang kailangan sa kin ng mga ‘to.”

           

Ilang dipa lang ang naubos nilang lakarin nang tumambad na sa kanya ang tirahan ng mga katutubo. “Bongga may stage pa. San kaya nila ako dadalin dito? Parang gusto ko na lang matulog para mabawasan ang pag-iisip,” pahayag nya sa isipan nang kagyat naman siyang dalin sa likod ng nabanggit nyang stage.

Hindi niya alam kung ano ang inakala nyang makikita niya sa backstage subalit pagdating niya doon ay hindi pa rin maitago ang gulat sa kanyang mukha. “Oh Em Gee!” iyon lamang ang nabanggit niya habang manghang mangha pa rin sa munting silid sa likod ng stage.

Maliit lamang ang kwartong pinagdalhan sa kanya subalit hindi naman matawaran ang kagandahan nito. Tila isa itong silid na para sa mga dugong bughaw at hindi niya mapigilang maramdamang isa siyang prinsesa. Pagpasok pa lamang niya sa silid ay sinalubong na siya ng halimuyak na hatid ng mga sariwang sampaguita na nakatirintas at nakasabit sa may pintuan. Makulay ang loob ng kwarto dahil sa samu’t saring kurtinang nakapalibot sa bawat pader mula kisame hanggang sa sahig. Matitingkad ang kulay at maririkit at napakadetalyado ang mga burdang bulaklak at iba pang dibuho ng mga ito. “Dito ka na muna mamahinga Maganda,” sambit ng pinuno na hanggang ngayon ay akay akay pa rin siya. Naupo siya sa isang magarang upuan habang pinapaypayan ng dalawang katutubo sa magkabila niyang gilid. Isa pang aeta ang may hawak ng sisidlan ng mga prutas ang papalapit sa kanya. “Kung may kailangan ka pa ay sabihin mo lamang sa mga alipin, sila ay nasa iyong lingkod,” patuloy ng pinuno bago siya nito tuluyang iniwan. Siya naman ay nakatulala pa rin at nahuli nya ang kanyang sariling nakanganga dahil sa labis na pagkagulat at pagkamangha.

Bagaman kaaya-aya ang kanyang paligid, sa hindi maipaliwanag na dahilan ay ‘di na niya napigilan pang manlabo ang kanyang paningin sanhi ng pagtutubig ng kanyang mga mata. Pagkaraan ng mga madidilim na usisain na naganap sa kanya, biglang bumagsak ang mga mumunting perlas ng luha, tila ipinahihiwatig na kanya lamang ikinubli ang mga ito. Tanging ang basyong tolda ang saksi sa kanyang nararamdaman. Sa ganong kalagayan na din nahanap ng kanyang kaisipan na maidlip at limiting panandalian ang kasalukuyang katayuan.

 Naalimpungatan na lamang siya nang madinig niya ang hiyawan ng mga kautubo sa labas. Hindi niya malaman kung pupunasan muna ang mga mutang namuo sa mata sanhi ng pag-iyak kanina o dagliing lumabas para mabalitaan kung ano ang nagaganap sa labas.

Bumalikwas siya ng tayo upang tunguhin ang labasan subalit naunahan nang buksan ng pinuno ng tribo ang telang nagsisilbing pintuan ng tolda. Hindi matawaran ang galak na kanyang nadama nang masilayan ang nilalang na pamilyar na pamilyar sa kanyang memorya. “Kim,” wika niya habang garalgal ang boses. “Maganda, si Malakas ay natagpuan na din namin. Oras na para iharap kayo nang magkasama sa tribo,” ubod-galak na pahayag ng pinuno.

Sandamakmak na interogasyon pa sana ang papakawalan niya ngunit hindi na siya nabigyan pa ng pagkakataon. Halos kaladkarin na siya papunta sa labas at sa tila nakaset up na stage kung saan nauna nang dinala ang hinirang na Malakas.

“Mga kababayan, mga kapatid, guys, may I have your attention please?” palahaw ng pinuno para matalo ang nakabibinging pag-aawitan ng mga katutubo.   “Ang katuparan ng propesiya ay naganap na. Ang mga sugo sa atin ni Bathala ay narito na. Let’s all welcome Malakas at Maganda!” tuloy tuloy nitong sabi.

Hindi nakuha ang buong atensyon ng dalaga ng kung anu man ang gustong ipalabas ng pinuno ng tribo. Nanatili siyang nag-iisip kung ano ang gagawin, at kung anung kamangha-mangha ang ipapamalas para makuha ang atensyon ni Kim na ngayon ay flex nang flex ng mga braso habang abot tenga ang ngiti. “Hay naku,” isip niya sabay ikot ng kanyang mga mata bilang pagsuko. Makakabuo na sana siya ng konkretong plano nang biglang magkaroon ng kaunting agting sa madla.

 “Magiting na Malakas, marikit na Maganda!!! Sadyang napakabait ni            bathala at sinabayan pa niya ng alay ang inyong pagdating!!!”

“Wag po tayong masabik. Wag nating galawin ang munting nilalang.  Siya ay isang kaibigan… Di ba Lester?” nakangiti niyang supalpal sa pinuno. Tuloy tuloy ang adrenaline ng kangitian dahil sa kapamilyaran ng kanyang mga natatanaw.

           

 “Eriko bakit nakatunganga ka dyan? Tsaka, Hoy boys at the back!!!” sumaya siyang konti sa mga nakitang kakilala. Sa wakas may makakausap na din at mapapagtanungan tungkol sa mga nagaganap.

Akma nya pa lang lalapitan ang mga makikisig na binata nang sila na mismo ang nagprsisintang umakyat ng stage. Ang akala nyang madamdaming pagkikita-kita ay nauwi pa din pala sa kalokohan ng mga kolokoy. Nag-alay ang mga ito ng isang malastod na programa, sayaw sa saliw ng No no..

Matapos ang programa sa wakas ay nabigyan na rin sila ng pagkakataon upang makapagcatch-up. Pero kabaligtaran pala sa inaasahan ang makukuha niyang kasagutan, mas mabigat na problema pala ang pasan ng mga damuho, na pinangungunahan ng isang masibang time machine na ginawa nila para solusyon sa problema after problema. Ang kaligayahang naramdaman niya nang makita ang mga boys ay dagliang napalitan ng pag-aalala at ligalig matapos niyang marinig ang salaysay ng mga ito.

Parang kidlat, isang kisapmata lang, umandar ang oras sa paligid nya ng di man lang namamalayan. Para bagang sa pelikula, nagdilim ang screen pagkadakay sumunod na eksena na ang pinakita. Hindi man lang napansin ng dilag na akap akap nya ang isang palayok na pinagsidlan ng inilistang ngalan kung sino ang kelangang maiwan. Sapagkat hinadlangan ng mga katutubo ang kanilang pag-alis kaya napagkasunduang magpapaiwan sila ng isang nilalang, pang sure win kumbaga.. Gulong gulo ang isip. Hindi na niya alam ang dapat gawin. “Ano ba to. Pano kung magkagalit-galit lang dahil sa mga boto. Tutal sarili kong pangalan ang nilagay ko…”

“Aaaahhhh!!! Ayoko na!” sigaw niyang bigla at sabay inihagis ang palayok sa naglalagablab na apoy.

Pagsambulat ng palayok sa alab ay siya ding pagningas ng galit ng mga katutubo. Dahil sa ginawa ng dalaga ay napilitang siya na ang ipaiwan ng grupo upang makapaglakbay at hanapin ang ikaliligtas nilang lahat.

Paglisan ng kanyang mga kaibigan ay nanumbalik na naman ang kalungkutan. Mag-isa na naman niyang kinakalaban ang pagdaos ng oras. Higa, baling, upo, tayo, kung anu anong paraan ang kanyang naisasagawa, mawala lang sa isipan ang nadaramang agam agam.

Tila nawawala na ang kanyang katinuan, nang isang magtatakipsilim ay bigla na lang binalot ng liwanag ang toldang kanyang kinasasadlakan.

“OMG, ano ba naman itong liwanag na ‘to? Hwag naman sanang mangyari ulit,” dasal niyang kabadong kabado dahil minsan na niyang naranasan ang isang penomenang katulad nito. Sisigaw na sana siya ng pangkalahatang pwersa ng boses niya nang pagkadakay may kamay na tumaklob sa kanyang bibig.

Nalito ng todo ang dalaga. Kumaripas ang tibok ng kanyang pagod nang puso. Ano na naman bang kapahamakan ang humarap sa kanya? Kaninong pasmadong kamay ang kahalikan ng kanyang mga labi. Tinipon nya ang natitira niyang tapang at unti-unting liningon ang may-ari ng misteryosong kamay. Ang nakita niya mula sa gilid ng kanyang mga mata ay lalo pang nagpabilis sa ratsada ng kanyang puso. Hindi niya alam kung ano ang sasabihin, walang ibang salita ang makakapagpaliwanag ng kanyang nadarama…

“Poy!”

At kaginsa-ginsa, parang bula, sila’y naglaho na…

Inihahandog

ng

Sharky Studios

ang

Hugtungan Series

HUGTUNGAN Labinglima

IKATLONG AKLAT, KABANATA – LIMA

“Daniel Denial”

“Mapaghiganting langit, bangis mo’y nasaan?! Ngayon ang aking baya’y bumagsak sa kalugmukan…” talumpati ng binatilyong si Marvin sa munting entablado sa ikatlong palapag ng lumang gusaling tinawag naming paaralan. Nakatayo ako sa hindi kalayuaan hawak ang xerox copy ko ng script at kinakabisa ang mga linya ko sa itatanghal naming play. Napakainam ng pagkakabigkas ni Vinards na nagbibigay ng matingkad na kulay at mabigat na emosyon sa mga linyang nilikha ng napakatalentado naming kaklase na si Maria Luisa.

“…Maawaing langit ako’y iyong pakinggan!...” patuloy ni Vinards na kunwari’y nakagapos sa isang puno sa gitna ng kagubatan kapiling ang mga mabangis na leon na ginampanan nina Lester at McJohn. Hahaha. Hindi ko sigurado kung sila nga yung gumanap pero kunwari sila na lang para masaya. Imaginin mo na lang sila na umaaktong parang mga leon sigurado mapapangiti ka. Raawwrrrr!! Hehehe.

“Aking tatanggapin ang lahat ng pagdurusa, pahintulutan mo lang na ako’y sumagi sa isipan ni Laura.” Nakuha ni Marvin ang atensyon ko pagkabigkas niya ng linyang iyon. Naalala ko tuloy kung gaano tayo karomantiko nung highschool. Romantiko. Na para bang naiintindihan na natin ang pag-ibig. At para bang naranasan na natin ang tunay na dalumhati nang masaktan dahil dito. “Aking sinta nasaan ka na? Kailangan ko ngayon ang iyong pagkalinga. Sa iyong pagsinta ako’y nangungulila,” sabay ng pagbigkas niya ay ang kinikilig na reaction ng mga nanonood sa pag-eensayo ni Vinards. O kay pusok nating mga tinedyer.

Speaking of mapusok at tinedyer, napalingon ako sa kabilang panig ng silid kung saan naroon ang sinisintang pururot ko na si Maria Kristina. Hawak niya ang isang prop na pana at nagprapraktis sa isang scene kung saan papanain niya ang isang usa yata o bwitre o baka naman yung mga leon? Anyway hindi na mahalaga kung ano pa yon dahil as far as I’m concerned, napana na niya ang bata kong puso. “O pag-ibig, pag pumasok sa puso nino man…” Muntik na akong mapatalon nang biglang nagsalita si Chet na katabi ko nga pala na ngayon ay nginigiti ngiti na parang aso. “Baket?,” inis kong tanong sa kanya dahil sinira niya ang moment ko. “Bakit? Kinakabisa ko lang yung part ko eh. Eto o saknong 77-82. Umaano ka ba? Hahaha!,” pang-iinis pa nito. “Wala! Ets. Sinaknong ko mukha mo eh!”

Kapag binibisita ako ng mga alaala ng lumipas, para akong itinatakas ng mga ito sa ibang lugar at panahon kung saan maayos ang lahat, walang problema bagkus ay puro ligaya. Simple pa ang buhay. Magaan pa ang lahat.

Pasikat na ang araw, ni hindi ko namalayan. Mistulang nainip sa mahabang gabi kaya agad sumilip. Kakaiba ang hanging sumasampal sa aking pisngi. Hindi kadalasang simoy sa umaga na kadalasang nadarama. Di ko alam kung sinadya ng panahon o dahil lang sa tila inbalido kong sensasyon na wala nang naapuhap kundi ang mga katagang wala na siya dito. Isang katotohanang kahit mga alagang kuto ng utol ko ay hindi kayang itanggi. Kahit ano pang pag-usisa namin sa mga katutubo ay wala pa rin. Maski sila ay hindi magawang ipaliwanag kung ano ang nangyari kay Lorraine. Basta bigla na lang siyang nawala. Naglahong parang bula. “Wala na siya dito.” ulit na naman ng makulit na kataga sa aking litong isipan. Napabuntong hininga na lamang ako habang pilit na binubuo ang aking nagkabasag basag na damdamin.

Nagmatyag ako sa paligid, pupungas-pungas sila pero walang umiimik. Siguro kung maliligaw dito ang taga lista ng maingay siguradong magtatapos nang malinis ang papel. Ang lahat ay abala sa pakikipagtunggali sa kani-kaniyang isipan. At ang lahat ay natatalo. Tumayo bigla si Wino at nag-inat habang naghihikab pagkadakay sinubok ipangmumog ang hamog na nasa palibot.

 “Ano nang gagawin natin?” pagbasag ni Karl sa katahimikan habang pinagmamasadan si Wino na para bang ipinapatalastas na hindi pa siya handa. Sino ba ang handa para sa mga to? Wala kahit isa sa amin, kahit magdamag mo mang pag-isipan di mo makukuha ang sagot. Kumbaga sa exam magreview ka ng buong gabi pero kinabukasan iba pala yung sakop ng exam. P®ta sasabihin mo na lang. O kaya kunyari pinlano mong mag-ober da bakod na lang yung mata mo sa katabi bilang huling bala mo na para makapasa, pero bigla si Mam Bajada pala yun tagabantay… P®ta! Kaparis ng mga halimbawang to, parang exam, bagsak ka na eh, wala ka na magagawa kundi problemahin na lang yung susunod na subject. Hindi ko rin gustong pabayaan na lang yung biglaang paglaho ni Rollaine, pero anu pa nga ba magagawa ko, di ko naman kayang tugunan yun.

“Wala akong mapalagay para sa nangyari kay Raine, pero di naman pwedeng ganito na lang tayo. May isa pa na dapat nating mapagpasyahan,” talumpati ko sa kanila para naman maisip nilang hindi pa game over. “Punyeta yang labis mang mabulok na yan, nakakangilo nang ulit ulitin sa isip,” anas ni Chet. “Ngayon pa ba tayo susuko? Malay natin pag nasolve natin yan baka may kasamang clue kung bakit nawala si Raine” tirada ni Prof na inaasinta ang kaisipan ni Karl. “Oo na. Alam ko naman tama kayo. Pero kahit pano ko man isipin, wala akong mabigay na idea,” si Karl.

                        Andito pa din kami, sa eksenang kahit yata ipis ay makukuhang madismaya. Hindi ba kami ang bida sa kwentong ‘to? Pero bakit hindi namin makontrol ang sitwasyon. Isang malaking playground ang lahat ng pumapalibot sa amin subalit bakit kami pa din ang napiling paglaruan. Ha! Para nang saranggolang tinatangay ng hangin ang isip ko, yung tipong kung hindi matibay ang pisi ay maliligaw na lang bigla. Kung nandito siguro si Hudas ay malamang samahan ko siya at dalawa kaming nakabitin sa parehong sanga. Kaya bago pa man mangyari yun ay nagpasya na kong bumangon, kahit pa kasing bigat ng troso na tiniba ng bagyo ang pakiramdam ko.

“Gaya ng sinabi ni Prof, wala ding mangyayari kung dito na lang tayo. Kahit siguro mapudpod ang utak kong gamunggo na nga, eh nabubulok pa yung kalahati, pipilitin ko pa ding mag-isip kung ano ibig sabihin nyan. Di ba ganun din naman kayo?,” bagsak ko sa kanila na parang rap battle na hindi nauubusan ng pamatay na linya. 

“Lintik na Denial to, tanggapin mo na dre na wala na talagang pag-asa!” sigaw sa akin ni Kim. “Ilang araw na tayong nagpapakahirap pag-isipan yang labis mang mabulok na yan pero wala talaga. Tapos nawala na lang bigla si Raine, sya na nga lang yung babae sa ‘tin.” patuloy nito.

“Denial?” tanong ng napaisip na si Marvin. “Di nyo ba kilala yan, si Denial L. Canlas. Hehehe,” sunod pa ng mapanggatong na si Chet.

                        Sa sinabi ni Kim, para na rin niyang binasag ang pag-asang maingat kong binuo. Bigla na lang din bumagsak ang mga balikat ko na ngawit na ngawit na sa bigat ng suliraning pasan ng mga ito. Siguro nga tama siya, wala nang pag-asa. Sa totoo lang, naging napakaswerte na namin na umabot pa ng ganito katagal sa dami na ng mga problemang naisampal sa aming mga buhay. Siguro nga naubos na namin ang swerte. Baka nga hanggang dito na lang kami. Tulad ng lahat ng nawawalan ng pag-asa, tumingala ako sa langit at umasang ang sagot ay nakasulat sa mga ulap. Subalit sa halip na sagot ay isang mahabang kidlat ang sumulat sa kalangitan at sinalubong ako ng isang napakalakas na ulan. Ilang sandali pa lamang ay basang basa na kaming lahat pero walang isa man sa amin gumagalaw. Walang tumakbo upang maghanap ng masisilungan. Nanatili lamang kami roon na sinasalo ang bawat patak ng mapagparusang unos.

“Denial.. tama ata ako ah,” si Vinards, kinakausap ang damdmin niya habang kanya kanyang isip ang iba. “Di kaya lagnatin tong Time machine na to. Baka muritin na naman tayo,” mahinahong bigkas ni Kalo. “Bayaan mo ulan lang yan. Eh kung nung sambwan mahigit tayo sa tubig tumagal siya,” iratableng tugon ni PJ.

“Daniel – Denial. Binaligtad lang. Pano kaya kung baligtarin din.”

“Labis mang mabulok.”

“Mabaklang Simbulo,” pagsisiyasat ni Vinards sa kanyang kaisipan na tila dumaloy sa kanyang mga ugat ang dugo ni Sherlock. Tumingin siya kay PJ. Napangiti. “Hmmm.. Erase, Erase. Mali siguro.”

“Mabalbong Musikal,” sapilitan niyang kinukumpuni ang bawat himaymay ng mga letra. Trial and Error kumbaga.

“Yang makina tatagal sigurado. Eh pano tong si Lester. Nagdedeliryo na ata. Hahaha!,” asar ni Mc John kay Lester. “Ay lokhong muret! Ikaw nga tong pinipilit na lang magsalita. Eh halatang nangangatal na yang boses mo,” mabilis na depensa ni Lester sa sarili.

“Mali bang Sumaklob”

“Mali nga. Parang lalong walang pupuntahan,” taimtim na pag-iisip ni Vinards na di pinapansin ang harutan ng mga kasama.

 “Ah teka lang! Tama! Ayun nga!,” biglang sabi ni Vinards.

                        Napalingon ang lahat sa kanya. “Ano yon ‘Dol? May gusto ka yatang i-share sa group?,” matamlay na tanong ni Prof sa kanya.

                        Ngumiti na lang bigla si Vinards at nakita namin ang biglang pagliwanag ng mukha niya. Naintriga kaming lahat habang minamasdan siya at inaabangan ang susunod niyang sasabihin. Para siyang isang kandilang nagliliwanag sa gitna ng madilim na bagyo.

“Hehe. Labis mang mabulok. Alam ko na yung dapat nating gawin.”

                        Malakas pa rin ang ulan. Basang basa na kaming lahat. Pero ang unos sa aming mga damdamin ay unti unti nang humuhulas. Dahil ang nakikita namin ngayon sa mga mata ni Marvin, ang isinisigaw sa amin ng kanyang puso, at ang ipanadarama sa amin ng kanyang nabuhayang pagkatao, ay pag-asa.

                       

                        Muli akong tumingala sa langit, ngumiti, at inilahad ang aking mga kamay na para bang sinasabing, “Ano mapaghiganting langit, ayan na ba ang lahat ng bangis mo?! Sige lang ibuhos mo pa. Tatanggapin naming lahat.”

Itutuloy…

End of Book 3.