Ano bang napapanaginipan mo ‘pag nananaginip ka? Saan ka dinadala ng
imahinasyon mo? Sa isang place na far far away at sa isang panahong once upon a
time? Sabi ni Cinderella, “A dream is a wish your heart makes.” Naniniwala ka
ba?
“Ang Liwanag sa Dulo ng Lagusan”
Napilitan akong bumangon nang sundutin ng kislap ng liwanag ng araw ang
pikit kong mga mata. May kaubrahan ang natipong lakas sa aking isipan sa
nagdaang gabi kung kaya’t nagpapaligsahan ang aking mga sakong at nagmamabilis
ng lakad ang malalaki kong paa nang tahakin ang makipot na pasilyo paakyat sa
labas ng barko. Umiingit-ingit pa ang mga nakausling sahig na kahoy nang masilaw
ako sa buong lakas ng araw na tumambad. Naknamputa! Kinailangan pa ng ilang
saglit bago masanay ang aking mata. Nang matapos ang pag-andap ng paningin ko
ay saka tumambad sa akin ang senaryong di ko pa napapaghandaan. Bumagal ang
paghinga kong kangina lamang ay nag-uunahan. Nandito na din pala silang lahat. Bakit
ba lagi na lang akong late comers? Hindi
na naman ako ginising ng mga putangna. Gusto ko sanang sigawan sila pero
napatigil ako. Nakabakas sa mukha ng bawat isa ang pangamba. Ugong ng bulungan
at palatak na may kasamang mura. Kumbakit ay nasasalamin sa tanawin na talaga namang
magiging sanhi sa pamumutawi sa iyong labi ng katagang “putang ina”.
“Tang-ina anu yan?” Bungad ko sa kanila habang pinipilit wag mabasag ang
boses para di mahalatang nangangamba ako ng kaunti.
“Si tanga naman! Hindi na nyan kelangan ng paliwanag eh,” pagalit na
sabi ni Lele pero kabado naman ang suma tutal na dating.
Subalit tama nga lang ang tinurang iyon ni Lele. Nakaharap sa amin
ngayon ang isang malaking isla na napapalibutan ng maitim na usok at masusukal
na puno na ang iba’y napapalamutian pa ng mga bungo, ng hayop o ng tao ay hindi
ko maipalagay. Bahagya ding mauulinigan ang huni at ingay ng mga nilalang na
nuon pa lamang namin nadinig. Ilang daang metro pa ang aming distansiya ngunit
sapat na para iyong sabihing tanga lang ang dadaong sa ganitong lugar. Pero
sigurado nahulaan mo na ang susunod na mangyayari. Tama ka. Kami nga yung mga
tanga na yun.
“Naloko na. Tang ‘na wala naman itong isla na to sa mapa ah,” dismaya ni
Prof habang pinag-aaralan ang isang mapa.
Masyadong cliché ang eksenang palasak na napapanood sa mga pelikula. Ang
biglang pagpaparangya ng misteryosong isla sa mga mandaragat na ang dapat lang
gawin ay lumihis ng daan para gunawin na ang nakahambalang na problema. Ngunit
bagkus gawin ang nararapat ay pinapaandar ang kuryosidad ng isip at pipiliting
dumaong sa nakagigimbal na tanawin. Pagkadaka, meron ka nang horror movie na
palpak sa takilya.
“Ba! Tangnang yan, ebat umaano pa tayo? Iwasan na natin tong lugar,” naaasar
nang bulalas ni Kim sa lahat.
“Oo nga. Alang alang pumunta pa tayo dyan, neh dre, alang alang?” Tanong
ni Chet sa kung sino mang gustong sumang-ayon sa kanya.
“Alang alang!” Tugon naman ni Lele na hindi na rin mapakali tulad ng
karamihan sa amin.
“Hoy iliko mo na ebats!” Sinigawan ni Gail ang nagtitimon ng barko pero
inisnab lamang sya ng supladong nabigador.
Aayudahan ko na rin sana ang inihain nilang mosyon kaso…
“Isa itong napakainam na pagkakataon! Karagdagang impormasyon at tantos
sa aking ekpedisyon.” Mukhang tagilid sa pananalita ni Magellan ah. “Hindi
pwedeng hindi natin ito saliksikin!” Yun na nga ba ang sinasabi ko. Kamuntik na
kong maihi sa salawal ko. Buti na lamang at inexpect ko na yung sasabihin nya
at di ganong malakas ang impact.
Kanya kanyang bulungan na naman, walang may gustong kumontra pa sa
kanya. Pukang ama. Mahirap man pero kelangan ipahayag ang di pag sang-ayon.
Nilikom ko ang natitirang lakas at itinulak ko si Gail papunta kay Magellan.
“Naknambaka! Et kamulala naman ng Daniel na to!” Putak ni Gail habang si
Magellan ay bahagyang nainis sa naranasang body slam.
“Diablo Stupido! Hindi nyo kelangang magmadali. Maghanda tayo ng sapat
para sa pagtuklas na ito.” Dahil sa sinabi ni Magellan, basang basa ko sa mata
nila na gusto na nila kong gunawin pero di lang nila masakatuparan.
Alam kong palpak ang pinlano ko, gusto ko lang sanang mapilitan si Gail
na kumontra kaso napalakas ang tulak ko. Tangna! Wala nang choice, dapat na
namang sumama sa panganib. Inestima ko silang lahat kung ano ang kanilang lagay
para di mabigla sa susuungin naming kahibangan.
Sa pagmamasid ko sa kanila ay napangiti na naman ako sa tanawin.
Sempre sino pa ba?.. Ede yung dalawa.. Halatadong sa tuwing maliligaw
ang paningin ni Vinards sa lokasyon ni Victoria ay kagyat ang paggalaw ng ulo
na simbolo ng paglilipat ng baling ng tingin nito. Mistulang gulo ang isip ng
Marvin. Ito ay nagdadala ng kalituhan sa kanya. Basa mo sa mga gatla sa kanyang
noo na hindi niya mahanapan ng paliwanag ang split second moment na pagtatama
ng kanilang mga mata sa tuwing titingin siya at papaiwas naman ang Victoria.
Kakaibang pawis ang namumuo sa kanyang batok pababa sa kanyang braso na
nagpatingkad ng mga butlig na umalsa sa puno ng kanyang mga balahibo. Binigyang
kulay ng umaga ang lagkit ng mga titig na nahirapan nang ikubli sa saglit na
pagtatama ng kanilang mga paningin.
Nagulantang lang ang ritwal nang kumampana ang ingay ng paglagapak ng
isang tabla ng kahoy sa lupa. Ibinaba na pala ng sandatahan ang tulay na
gagamitin upang makalipat sa isla.
“Halina mga kasama sa bagong pagtuklas,” sa salita ni Magellan ay
nagwish ako sa kalangitan na sana ay may mag-amok bigla sa isa sa mga tauhan.
Nang sa gayon ay magkaroon ng lisensyang manuntok at mambugbog na lang. O kaya
kahit si Magellan na lang, kahit isang malutong na sapingil lang kuntento na
‘ko. Ot palagi na lang puno ng sigasig amputangna. Sigurado namang katangahan
lang mapapala namin dito sa isla na ‘to eh. Et kaya tuwing makakakita na lang
ng bagong lupa kala mo tinitigasan amputa.
“Guys lets go!” Si PJ habang naka angkla ang mga braso kay Wino na
masasabi ko namang hindi tinigasan. Haha.
“Sige sa ngayon ayos lang ang ganito. Hindi lang barairo malamang ang
nakatira sa fowrest na to,” primera ni Wings habang papababa na sila ng barko.
Minasdan ko silang lahat habang isa-isang pumapanaog ng barko.
Magkaakbay sila Lester at McJohn na tila sinasariwa ang adventures pag
nagpupunta sa falls ng San Pablo. Samantalang tahimik lang na nakasunod ang iba
at kanya kanyang usal ng dasal. Halatado
naman sa paglakad ni Prof na nagbabalangkas pa din sya ng plano. Nasa huli ng
pila si Vinards. Atras abante ang mga paa na animoy hindi mapagpasyahan kung
sasama o magpapaiwan na lang. Halos lumusot sa ulo ang kanyang mata kakapilit
abutin ng paningin ang kinaiinisang
dalaga. Parang gustong mangusap ng kanyang mata na pilit namang pinipigilan ang
kanyang mga labi. Hindi kaaya-aya ang kanyang kalagayan at sa sumunod na mga
katagang kanyang nadinig ay naghalo ang kaprasong galak at pangamba.
“Papa! Nais ko sanang masaksihan ang lakad na ito,” pangusap ni Victoria
sa kanyang amang si Ferdie. (PAPA = Paespanyol. As in tatay. Kahalintulad ng
pagbigkas ng maharlikang bida sa mga telenobela. Hindi yung pagtawag natin kay
Pedok.)
“Ngayon lamang kita nakitaan ng suporta sa aking mga adhikain. Wala
namang dapat ipangamba at makakasama natin ang aking mga personal na tagapagbantay,”
tugon ng nakangiti pa ring si Magellan na hanggang ngayon ay matigas ang etits
dahil sa sobrang excitement. Kasabay niyon ay ang pagtikas ng apat na armadong
kawal sa kanyang paligid.
Nakita ko kung pano bumalikwas ng direksyon si Marvin. Bubuka sana ang
mga bibig at kokontra sa mosyong ito. Subalit wala naman siyang nagawa sapagkat
nagpatiuna nang manaog si Victoria kasabay ng kanyang ama. Wala na din kaming
nagawa pa kundi sumunod sapagkat kami na lang ang naiwan sa grupo. Nagmamagaling
ang asta ni Marvin, di alintana ang makipot na estanteng kahoy na nagdudugtong
ng isla at ng barko. Pinipilit atang maabutan si Victoria.
Anaknamsinawingpalad… Kanina pa sasabog ang pantog ko. Pagkagising kasi
ay hindi ko nabigyang pagkakataon na isaayos muna ang sarili ko. Nagpaiwan na
muna ako at nakipag one on one sa
isang malaking puno. Ninamnam ang unti-unting pagkabawas ng bigat na namuo sa
aking bato. Habang kinikilig-kilig pa ay pawang nakaramdam ako ng kakaiba… ‘yun
bang pakiramdam na parang may mga pares ng mga mata ang nakamasid sa iyo? Tumayo
ang lahat ng pwedeng tumayo sa akin nang maulinigan ang mga tunog ng
natatapakang mga tuyong dahon, senyales ng pagkilos ng isang nilalang. Wala
akong kalaban-laban. Nasa isa akong vulnerable na state dahil nakalabas at
exposed ang pinakamaselang parte ng katawan ko. Hindi ko na tinapos pa ang
pag-ihi ko. Bahala na mabasa ang mababasa. Kumaripas na ko ng takbo para
maabutan ang aking mga kasama kahit na nagmantsa na ang maligamgam kong ihi sa
aking salawal dahil sa hindi ko na nagawa pang ipagpag ang aking malusog na
sandata. Kung nagtataka ka, yung titi ko yung tinutukoy ko.
Pag-abot ko sa kanila, nakatulala
na naman ang mga friends ko na para lang nanonood ng nagkakantutang aso sa
tabing daan. Tang-ina parang nangyari na to ah. Déjà vu all over again. Pero
bago pa ako makapag-english ulit, napanganga na ako dahil nakita ko na din kung
ano ang tinutunghayan nila.
Hindi ako makapaniwala sa
senaryong minamasdan ko. Napakalayo nito sa inaasahan kong makita. Napakaraming
tao. Samu’t saring lahi. Mga Asyano, Aprikano, Indyano, Arabo, iba pang sa hula
ko’y taga gitnang silangan, at mayroon ding mga taga Europa o kung saan batay
sa kanilang pananamit. Hindi ako makasigurado. Pero ang pagkakapareho nilang
lahat ay mayroon silang kani-kaniyang mga kalakal. Mga banga at palayok na
perpekto ang pagkakahubog, mga makikintab na tela na napakadetalyado ng mga
desenyong nakaburda sa mga ito, mga makikinang na punyal at espadang iba’t
ibang haba na ang iba’y may mga batong hiyas pa sa puluhan at kaluban. Mga
pilak at ginintuang alahas at mga magagarang kasuotan na ang karamihan ay
siguradong hindi komportableng isuot. Mayroon ding mga prutas na noon ko lamang
nakita, mga hayop na sigurado akong ang iba ay extinct na sa panahon natin
ngayon at mga exotic na ibon na napakakulay ng mga angking balahibo at walang
tigil sa palahaw. Isang bagay ang natitiyak ko, ang kaloob-looban ng islang ito
ay isang napakalaking bargain. Ito
marahil ay ang sentro ng kalakalan sa bahaging ito ng mundo, sa kasalukuyang
panahong ito.
“Tsk.. ang dami nang tao.. kala ko pa naman ako ang makakavirgin sa
lugar na to,” walang kalatuy-latoy na pahayag ni Magellan. Lumamlam ang kanyang mga mata na kanyina lamang ay
maladyamante ang kinang. “Halina kayo’t bumalik na sa ating barko,” dugtong nya
pa na wala na talagang ganang manatili pa.
“Pero Papa, sayang naman kung hindi tayo mag-iikot kahit lamang saglit.
Tutal ay nandito na din naman tayo,” maniobra ni Vic sa kaisipan ng kanyang
ama.
Hindi na din nakatanggi pa si Ferds at pinagbigyan na lamang ang hiling
ng anak. Habang abala sa paggagalugad, unti unting nagpapakita ang tunay na
anyo ng barter island. Sa kabila ng
makukulay na palamuting nakalambitin sa kanya-kanyang tolda, nakakarindi pa din
ng utak, talagang kinukutuban na ako ng hindi maganda (kung dahil sa napostpone
na paglarga ng pantog kanina at nanlilimahid ang panghi sa aking pundya ay
hindi ko na alam). Ang kayang itago ng ngiti ay
makikita sa mata. Lahat sila balisa. Hindi malaman kung ano ang uunahing
hakbang. Sadyang may mga bagay na hindi kailangang ipamalita pa ng bibig at may
mga kusa na lang nararamdaman na hindi kelangang pilitin. Nakakalito. Yung bang bigla parang paralisa na ang
utak mo at ayaw nang gumana? Para akong bumalik sa kainutilan ko nung nakaraan
nung naiwan ko ang bag ko sa iskul at naalala ko lang nung pauwi na’t madilim
na, bago, nagtangkang balikan kahit alam ko namang sarado na ang gate at kahit
sindakin si Pepito ay hindi na ko pagbubuksan. Ngayon, kahit langaw ay
napagtyagaan kong panoorin. Kung sa sarili nga nating panahon, napakagulo na
pag bargain, sa sitwasyon pa kaya naming kinasadlakan ngayon?
Sa gitna, tila isang mantsa sa puting damit na kahit isang galong klorox
ay hindi kayang alisin pa, nakatirik ang isang bahay inuman, (na sa kasamaang
talampakan ay iilang dipa lang ang distansiya sa amin.) Agaw pansin din ang
karatulang nakasukbit sa may pintuan, “Pakiusap, gamitin ang mga silya ‘pag
nakikipag-away.” Naimagine ko kagad ang dahilan
kung bakit ganun na lamang ang nasa babala, siguradong pag nagbubuno ang mga
sunog baga ay pihadong mga armas ang ginagamit, kung kaya’t para malimitahan
ang mga bangkay na inilalabas sa pondahan, mas mainam na mga bangko na lamang
ang magsilbing collateral ng perwisyo. Sa gilid
ay mapapansin ang nakasalansang mga sira sirang bangko na nangangahulugang
sumusunod naman ang mga halang. At least masunurin sila. Ramdam na ramdam ang
vibration na nabuo mula sa ingay na nagmumula sa kani kanilang pwesto, na
malamang sa malamang ay awayan ng mga lasing na nagmula sa simpleng nagkasamaan
lang ng titigan.
Hindi nagtagal at nagawa naming agawin ang atensyon ng mga parokyano.
Datapwat meron din namang mga simple lang ang karakter na maiisip mong ayos
naman ang intelektwal na pakikipagkapwa, ang karamihan pa din ay di mo mawari
kung sang lupalop ng daigidig nagsuot na pipilitin mong iwaksi ang iyong sarili
sa linya ng kanilang mga mata. Pero sadyang napakalabo atang maisakatuparan ang
ganoon dahil na din sa pananamit ng aming mga kasama. Tila nagsilbing susing
inilaso sa saranggolang pinalipad sa unos ng mga kidlat ang kasama naming
dalaga, si Victoria, at hindi na din dapat pang ipaalala ang makikita at
ipinahihiwatig sa mga mata ni Marvin. Ganunpaman,
dapat ay kalmado, steady lang. Hindi kelangang bunutin kagad ang mga nakasukbit
na patalim ng aming mga kasama. Ang lahat ay madadaan naman sa mahinahong
komprontasyon. Pero masama talaga ang kutob ko.
Nakakapangati ng bayag ang ganitong pakiramdam.
“Haha, binibini, baka gusto mo kaming saluhan. Maganda ang araw para sa
isang inuman,” bungad ng isang tomador na sa estima ay kagabi pa nainom.
“Paumanhin subalit hindi ako umiinom,” sagot ni Victoria habang
nakapikit na tila pilit hinihiwalay ang samyo ng hininga ng kausap.
“O problema ba yon? Ako lang ang iinom habang nakaupo ka sa aking
kandungan… Hindi ba magandang suhestyon mga kasama?.. Wahahaha!!”
Habang binubuo ko sa aking isip ang mga dapat sabihin, kabaligtaran na
pala ang inaasta ng mga bodyguard ni Magellan. Anak ng nagahasang baka!
Kakarampot din pala ang naturang utak ng mga ito. Kanya kanya silang hugot ng
kanilang mga tabak na ikinagulat ng mga nanghaharass. Kaagad din namang nawala
at napalitan ng kanya kanyang mga ngiti. “Nyahahaha!!! Kayo ang unang naglabas
ng patalim kaya wala sa amin ang sisi kung sa araw na ito ay madiligan ng dugo
ang tuyong lupa.”
Naloko na, hindi ko na alam ang dapat gawin. Hindi na maiilagan ang
sigalot na ito. Kanya kanya nang porma ang mga bataan ni Magellan samantalang
patuloy ang paglabas ng tropa ng kasigalot mula sa kahoy na pintuan. Bagamat
nakalalamang kami sa laban sapagkat wala sa kundisyong magwasiwas ng kanilang
sandata ang mga lasing, natatalikupan pa din kami ng kanilang bilang. Sa
kadehaduhan nga namin sa bilang ay may nakaalpas sa aming depensa at tila
pinuntirya ang aming muse...
…
…
…
- Marvin -
“Ito na nga ba sinasabi ko eh. Dapat nagpaiwan na lang kami. Nasa panganib
na naman. Bakit kasi kelangan pang sumama ng babaeng to eh. Kaya ngayon tuloy
na may aberya napakahirap umatras.”
Habang kausap ko ang aking sarili ay walang humpay ang kakailag ko sa
mga ulos ng kalaban. Hindi ako makakuha ng tamang tyempo para makasalakay ng
ganti datapwat kung tutuusin eh napakadaling gawin. Ayaw ko mang aminin subalit
parang hati ang atensyon ko. Hindi ko maipaliwanag pero bakit pinagtutuunan ko
ng pansin si Victoria, na wala namang mapala kundi kairitahan. Di ko mawari
kung anu ba talaga. Mabuti pa ang magpa-unli
sa Smart may confirmation, eto parang sipon, kusa na lang dumadapo at hindi
maiwasan, lahat nakakaranas kahit sangkatutak na vitamin C pa nilalaklak mo
araw araw.
Nag-eenjoy na ako sa kakasayaw upang makailag sa katunggali kong isang
tulak lang ay mawawalan na ng balanse dahil sa kalasingan. Mas mainam ang
ganito kesa masiraan ako ng ulo. Pero saglit lang, tila kumawala lahat ng
enerhiya ko sa katawan na pumigil sa paggalaw ng mundo, parang naangklahan ko
ang pag-ikot at nag slow mo ang lahat. Ang
dahilan: si Victoria, nanganganib na. Sa pagkadami ng kaaway ay nakalusot ang
puchang lasing, yung mismong walanghiya na nambastos sa kaniya kanina. Uundayan
na ng saksak si Victoria. Pesteng sipon na ‘to, tumulo na sa ilong ko’t hindi
na nagpapigil. Isang malakas na singhot kasabay ng isang malakas na tadyak sa
lupa ang aking ipinamalas at sa isang kisap mata’y nagawa kong abutin ang
distansiya sa pagitan ni Victoria at ang bagyang nakakasilaw na usbong ng
liwanag mula sa walang patawad na punyal.
Tinamaan ako sa may sikmura. Ang sakit. Ramdam ko ang lamig ng patalim
na bumaon sa aking katawan. Mainit ang dugong umagos mula sa aking sugat. Bumilis
ang tibok ng puso ko pero bigla akong hirap na hirap sa paghinga. Bawat
pagpasok ng hangin sa aking mga baga ay para itong tinutusok ng isanlibong
tinik. Umikot ang paligid ko. Bumigat ang ulo ko. Nahihilo ako. Bumagsak ako sa
lupa pero pagtingala ko ay si Victoria agad ang nakita ko. Nakabakas sa kanyang
mukha ang pagkagulat na mabilis namang napalitan ng lubhang pag-aalala, at
least umasa akong pag-aalala nga iyon. Nasorpresa ako sa ginawa ko para sa
kanya. Binalot ako ng isang matinding reyalisasyon. Wala nang alinlangan pa,
sigurado na ako sa aking nararamdaman para sa kanya. Ginamit ko ang natitira ko
pang lakas upang itaas ang aking kamay at tangkaing haplusin ang kanyang mukha
upang pawiin ang kanyang pangamba at ipaalam na magiging okay lang ang lahat.
Inabot niya ang kamay ko at inilapat niya sa kanyang pisngi. Nanlalabo na ang
paningin ko. Luha ba ang nakikita ko sa mga mata nya? Nakikita kong bumubuka
ang bibig niya pero hindi ko marinig ang sinasabi nito. Alam kong mawawalan ako
ng malay ano mang sandali. Teka lang. Wag muna. Kaya ko pa. Ang sakit talaga ‘tang
ina…
Heto na ang kadiliman…
…
…
…
Bang!!!
Napabalikwas ako nang marinig ang putok ng baril. Ugong na halatang
makalumang disenyo. Kumbaga sintunado. Pero sapat na para huminto kami na
pawang kabilang sa event ng Christmas Party na Stop Dance.
“Ilang ulit ko bang dapat sabihin na huwag gagamit ng patalim dito!” Sigaw
ng isang bruskong lalaking madugyot ang haba ng balbas. Pero hindi ko na yun
binigyan pa ng atensyon. Ngayong nagsambulat na ang lahat at kanya kanyang
hulagpusan, namataan ko si Vinards, kalong kalong ni Victoria na sa kabila ng
init ng araw ay tuloy tuloy ang patak ng ulan sa mga mata. At parang papel de hapon na kulay pula naman si
Marvin na nauubos ang kulay pag napatakan ng tubig ulan. Hindi malaman ni
Victoria kung panong tapal ang gagawin wag lang makaalpas ang sirit ng kanyang
dugo. Bago pa maubusan ng supply si Marvin, pinasya naming ibalik siya sa barko
at duon na gamutin.
“Bakit hindi mo pa imulat ang iyong mga mata? Lagi ka na lang
nang-aasar. Hindi ba pwedeng magpatalo ka naman ngayon sakin? Gumising ka na,”
bulong ni Victoria sa walang malay na si Marvin habang parang nakainstant glue
ang palad niya sa lantang kamay nito.
Halos magtatatlong gabi na din siyang walang malay. Magtatatlong gabi na
ding nakabantay lang sa kanya si Victoria. Ako? Sempre di ko kaya yung ganun,
usyoso lang ako paminsan minsan, nakasandal sa may pinto habang inaabangan ang
progreso ng kamalayan ni Marvin. Ayon sa personal na manggagamot ni Magellan,
wala naman na daw sa panganib ang buhay ni Marvin at kailangan lang daw niya ng
pahinga upang makarecover ang kanyang katawan. Ilang saglit din akong
nakasandal lang. Nakikiramdam. Ginawa nang unan ni Vic ang kamay ni Marvin.
Hindi naman tulog, tila ninanamnam ang bawat sandali. Aalis
na sana ako nang madinig ko ang paunti-unting ungot ni Marvin. Nagising na din
ata sa wakas. Babatiin ko na sana nang mapagtanto kong sleep-talking lang pala. Nananaganip pa ang loko. Sa takbo ng dialogue nya,
pihadong si Victoria ang kaeksena. Hahaha hindi na mapigilan ang pamumukadkad
ng rosas sa pisngi ng dalaga. Sa tagpong ito dapat ay umexit na ako. Plano ko
na talagang umalis pero nagsalita si Victoria kaya napigilan ako ng aking
pagiging uchuserong froglet.
“Hindi naman mali ‘yon,” sagot nya sa tanong ng nananaginip na si
Marvin, sabay walk out. Putcha, nakita pa tuloy ako. Walang mapagtaguan. Tumingala
na lamang ako habang pumapasyok pasyok pagdaan niya. Gising na pala si Marvin
kaya siya nagsalita. Wala ata sa wisyo at binigla ang pagbangon, marahil ay sa
pitang habulin ang dalaga. Kaya yun bagsak ulit ang mokong…
…
…
…
- Marvin -
Alam kong hindi ako dapat
pumunta sa liwanag. Pero sa dulo ng madilim na lagusan, nakaabang si Victoria.
Ang sumunod kong alam, kaharap
ko na siya. Nakatingin lang kami sa isa’t-isa.
Tapos bigla na lang lumiwanag
ang buong paligid. Nasa gitna kami ng isang malawak na lupain, damuhan na tulad
ng isang parang. Napakaraming ligaw na bulaklak na nilalaro ng mga paru-parong
makukulay ang pakpak. Palubog na ang araw na nagbibigay ng maladalandang kulay
sa langit at sa buong paligid. Pag-ihip ng hangin, nagliparan ang mga puting
bulaklak na tila mga patak ng niyebe sa taglamig.
Ang tanging bagay lamang na
mas maganda pa sa tagpong ito ay ang babaeng nasa harap ko ngayon. Si Victoria.
Naglakas loob akong magsalita.
“May sasabihin sana ako sa’yo. Importante to kaya wag mo akong tatawanan. At
least pigilan mo muna sarili mo hanggang sa matapos ako. Wag ka muna
magsasalita baka kasi mawala yung naipon kong tapang…Ok. Sige eto na…
“Hindi ko matandaan kung
kailan ako nakaramdam ng ganitong kasiyahan.
Ngayon pa lang siguro. Sobrang saya na halos hindi na mapawi pa ang ngiti ko.
Ang dahilan?... Ikaw. Dahil narito ka ngayon. Ang pangarap ko ay sana maging
akin ka at ako’y iyo. Buuin natin ang isa’t-isa. At magsabay ang pagkabog ng
ating mga dibdib na para bang nagsasalo lamang tayo sa iisang puso.
“Napakaganda ng iyong mga
mata. Na para bang nakikita mo talaga kung sino ako, ang aking buong pagkatao,
at tanggap mo ang totoong ako. Hindi ako makapaniwala na nahawakan mo agad ang
puso ko sa isang tingin mo lang. Kaya kong ubusin buong buhay ko nang nakatitig
lang sa iyong mga mata, napakadaling mawala sa kanila at kalimutan na ang lahat
lahat sa mundo. Sa sobrang ganda pwede na akong matunaw. Pero ok lang. Iri-risk
ko na. Worth it naman.
“Gusto ko lang din palang
itanong sayo, mali ba na sa tuwing nakikita ko ang mga labi mo gusto kitang
halikan? Sa tuwing nakikita ko ang kamay mo gusto ko itong hawakan at wag nang
bitawan pa, at sa tuwing nariyan ka ayaw ko nang umalis ka pa at nagdarasal ako
na sana huminto na lang ang oras habang yakap yakap kita?”
Ngumiti lang siya. Muli na
namang umihip ang hangin at nilaro ang mga nagliliparang bulaklak na ang iba ay
nanga-stuck na sa buhok niya. Napangiti ako. Bahagya lamang niyang itinagilid
ang kanyang ulo habang nakatingin sa akin at nakangiti ang mga labi at mata.
Nahulog ang puso ko sa sobrang ganda niya. Inabot niya ang mga nanginginig kong
kamay subalit bago pa siya makapagsalita, bigla na lang dumilim na naman ang
lahat na para bang may nagpatay ng ilaw…
Pagmulat ng mga mata ko, ang maamong mukha agad niya ang sumalubong sa
akin. Napuno ang aking puso ng kasiyahan. Nasasanay na ako sa ganitong epekto
nya sa ‘kin. Gising na ako pero hinang hina ako at hindi ko magawang igalaw ang
katawan ko. Nakaupo si Victoria sa tabi ko. Hawak nya ang kamay ko. Ibinuka ko
ang bibig ko para magsalita sana pero napigilan nang bigla syang tumayo.
“Hindi naman mali ‘yon.” Yun lamang ang sinabi nya at saka lumabas na ng
silid. Teka, ano ba yung sinabi nya? Hindi ko maintindihan, masakit pa ang
sugat ko. Sugat? Tama. Nasaksak nga pala ako. Yun lang ang naaalala ko.
Tinangka kong bumangon pero umikot ang buong paligid. Bad idea.
Bumagsak uli ang katawan ko. Hindi kinaya ang biglang sargo ng
adrenaline. Sa sakit ng katawan ko, pinabayaan ko na lang. Ang gumuguhit sa
aking pakiramdam ay ang mga binitawang salita ni Victoria. Anu na naman ang
problema nun? Malalalim na buntong hininga na lang ang pinakawalan ko para
pagaangin ang nakadagang kargo sa dibdib ko.
“Gising ka na pala. Tatag mo. 3 days ka ding walang malay ah.” Si Men kakapasok
lang sa silid ko.
“Tatlong araw? Ano bang nangyari?” Sa tingin nyat sa kalagayan ko, dun lang
nanumbalik ang mga naganap, napansin ko na naman tuloy ang tila portal sa
sikmura ko, kumirot tuloy. Ganito pala pakiramdam ng masaksak. Tang-ina,
nagugutom na ko. Sasabihin ko na sana kay Men pero naunahan na ako.
“Vince, nagdala kami ng makakain, sigurado gutom-preso ka..” Si Kalo,
nalaman na ding gising na ako. Siguro ibinalita ni Victoria. Nakanamp! Parang
mas masakit ang kirot ng pagbanggit ng pangalan niya kesa sa sugat ko ah.
“Oh, bakit ang lungkot ng dating mo?? Di pa ba sapat yung marathon
moment nyo ni Vicky?” Si Karl sa tonong pang-aasar.
“Marathon moment ka dyan?” Syempre naguguluhan ako.
“Marathon. As in di ka man lang nilubayan ni Victoria kahit tulog ka..
ayiiii..” Ang surang kiligin ni Lele…
Pero teka, ibig sabihin binantayan ako nun? Anong ibig sabihin nun?
Hindi kaya… Ah, walang mapapala kung iisipin ko lang nang iisipin. Kelangan
kong isiguro to. Baka ito na yung chance point ko. Kelangan ko syang makausap.
Pagkatapos kong kumain, tinahak ko na ang kwarto ni Victoria. Nasa pinto
na niya ako. Kakatok na lang ang dapat gawin pero parang nanigas na naman ang
kamay ko. Dumapo na naman ang sang katutak
na diskusyon sa pagitan ng utak ko’t sarili. Pano
kung guilty feeling lang pala kaya niya ako binantayan? Baka mapahiya lang ako
ah. Alam ko na, gagamitan ko na lang ng suplado epek.
Mabisang paraan naman yun para mabalatkayuhan ang tunay kong
nararamdaman eh. Ang tunay kong
nararamdaman? Alam mo na, alam na ng mga kaibigan ko, alam na rin pati ng mga alon
sa karagatan, ako na lang yata ang huling nakaalam – na may gusto ako kay
Victoria.
Hindi na ko nabigyan ng pagkakataong kumatok at bigla na lamang nagbukas
ang pinto sa harap ko na kinagitla ko nang todo. Muntik na akong mapahiyaw
mabuti na lang at napigil ko, bawas points sana. Pagkakita ko kay Victoria ay
parang biglang nangalaglag mula sa aking utak ang lahat ng mga iniisip ko
kasabay ng paglaglag ng brief ko. Bigla akong nablangko. Nawala lahat, ang
takot, kaba, alinlangan, ang barko, ang dagat, pati ang pagkirot ng sugat ko.
Ang tanging naiwan na lang ay ang palaso ni Kupido na nakatusok at na-stuck na
yata sa puso ko. Puta naloko na. Hindi ko alam kung saan ako mag-uumpisa. Mabuti
na lang at nauna na siyang nagsalita.
“A..Ah, anung ginagawa mo dito? Hindi ba dapat ay nagpapahinga ka pa? Hindi
pa lubusang gumagaling ang sugat mo,” sabi agad ni Victoria na nakalihis ang
mata. Uy concerned. Hehehe. Ok, sige, bahala na.
…
…
…
- Victoria -
Bakit ganito? Hindi ko maipaliwanag ang pakiramdam nung madinig ko ang
mga salitang yun sa kanya kanina. Alam kong nagdedeliryo lang siya pero sa
bawat salitang binibitaw niya, tila ako yata ang nagdedeliryo. Kahit ba hindi
nya alam na sinasabi nya yun. Kahit papano ay masaya pa din ako. Ngayon ngang
naaalala ko pa ay nag-iinit ang mga pisngi ko. Pero hindi pwede to. Pumikit ako
at huminga-hinga nang malalim upang mawala ang pamumula at maibalik sa normal
na kulay ang aking mga pisngi. Alam ko ang magiging kapalit kung hahayaan kong
kainin ako ng kapusukan. Ayoko itong nararamdaman ko. Kailangan kong lisanin
ang silid ko. Pakiramdam ko’y napupupot ako’t naiipit habang papaliit nang
papaliit ang kuwadradong silid. Nasosopokeyt
ang puso ko sa pagmamahal niya. Haha! Ano daw? Ayan na naman ang ‘the voice inside’ ko, nang-aasar na naman. Rumarapunzel ang haba ng hair mo ‘te! Teka hindi na tama ‘to,
kailangan kong magpahangin.
Pagbukas ko ng pinto siya agad ang nakita ko. Ano ba naman ‘to?
Nataranta na naman ang lito kong puso. Kelangang magsalita, kahit ano lang.
“A..Ah, anung ginagawa mo dito? Hindi ba dapat ay nagpapahinga ka pa? Hindi pa
lubusang gumagaling ang sugat mo.” Anu ba yung mga nasabi ko? Parang di napag-isipan.
Pero hindi ko siya dapat tingnan sa mata. Magtataray na lang ulit ako.
“Ah, eh, narinig ko kasi sa mga boys na binantayan mo daw ako? Hindi mo
naman kelangang magbantay nang magdamagan hanggang magising ako… Siya nga pala…”
Napakunot ang noo ko sa sinabi niya at biglang nangati ang ilong ko dahil pilit
umaalingawngaw sa aking isip ang salitang “magdamagan” kaya hindi ko na siya
pinatapos at sumabat na ako.
“Ganon? Sa palagay mo ginawa ko yun dahil sa’yo? Hindi lang kasi ako
patulugin ng konsensiya ko. Ako ang dahilan kung bakit ka nasaksak, well, sort
of… Pero teka nga, unang una, hindi mo naman dapat ginawa ang ginawa mo.
Padalos dalos kang masyado! Tanga ka ba? Hindi mo man lang naisip ang
kahihinatnan. Ayan tingnan mo ang napala mo ngayon.” Hay nabigla na naman ako.
Hindi naman iyon ang gusto kong sabihin. Kasi
naman napakaantipatiko ng asta. Nagyayabang na naman.
Eh ano kung binantayan ko siya ng “magdamagan”. Kinailangan pa ba niyang
pumunta dito at ipamukha sakin yun? Hmp!
Pinag-alala mo ako to the highest level walangya ka!
“Haha! Ang tindi mo talaga. Imbes na pasasalamat ang matanggap ko,
pagtataray mo pa din?” Sarkastiko niyang tawa. Nakakainis!
“Aba! Sa totoo lang eh hindi mo naman talaga kinailangang harangan yung lasenggo
eh. Kaya kong protektahan ang sarili ko. Ano bang akala mo, damsel in distress
ako at isa kang knight in shining armor? Naku ha! Nananaginip ka!” Bakit ba
kayang kaya niyang painitin ang ulo ko? Hindi
ka knight in shining armor, prince charming ka! Prince charming!
“Hay! Sige na sige na. Panalo ka na,” ika niya habang nakataas pa ang
dalawang kamay bilang senyales ng pagsuko at nakaplaster ang chick-magnet
niyang ngiti sa mukha. Eeeeeeeehh! Napapangiti na rin tuloy ako. Pero kelangang
pigilan. “Thank you na lang sa pagbabantay mo. Pambihira, nabaligtad pa,”
patuloy niya.
Nakatingin lang siya sa ‘kin at
kumikinang ang mga mata na parang nakakaloko. Pero in fairness, ang gwapo niya.
Ano ba? Balak ba akong tunawin nito sa tingin niya? Nakatingin siya sa akin na
para bang kaming dalawa lang ang tao sa buong mundo. Nag-iwas ako ng tingin,
hindi ko talaga kayang makipagtitigan sa kanya, baka umusok ang tenga ko sa
sobrang pula na ng pisngi ko. Parang bibigay na ang mga tuhod ko. Nanlalambot
ako, umakyat na yata lahat ng dugo ko sa mga pisngi ko. Binaling ko na lang ang
mga mata ko sa kanyang mga labi. Puno at mapula. Ano kaya ang pakiramdam ng
mahalikan niya? Para akong hinahatak ng kung anong pwersa palapit sa kaniya. Hindi
ko namalayang binasa ko na pala at kagat kagat ko na ang labi ko. Waaaahhh!
Iniling-iling ko ang ulo ko upang mapagpag ang mga kahibangang napapag-isip ko.
Kailangan ko na talagang umalis dito kung hindi ay maloloka na ako. Hindi kita ma-handle Papa Marvin!
Sa kabilang banda, dapat nga siguro ay magpasalamat talaga ako. Pero sa
inaasta nya ngayon, (at sa epekto niya sa ‘kin) belat!.. Tinalikuran ko na lang
siya at iiwan ko na talaga, pero sa naiwang emosyon ng kanyang mata habang ako
ay papatalikod na, napatigil ako. Nawala ang kinang ng mga ito at napalitan ng
pagkalito at parang ipinapahiwatig ang pagkadismaya. Sa pagbuka ng kanyang
bibig ay masasalamin na gustong ulitin ang eksena at palitan ang mga linya.
Pero huli na ang lahat, iiwan ko na talaga siya diyan. Desidido na akong umalis!
Pero bakit ayaw akong sundin ng aking mga paa?.. Buntong hininga. Pikit ng
mata. Bahala na. Wag na wag mo lang akong
hahalikan habang nakapikit ako dahil baka hindi ko mapigilan ang sarili ko at
halikan rin kita.
“Salamat. Maraming Salamat.” Sa wakas ay nabitawan ko din ang mga
kataga. Ang sweet ng ginawa mo. Ano
ba? Kanina ka pa ah! Tumahimik ka na nga dyan! Sinita ko na ang pasaway kong
damdamin. Kahit anong kontra ko ay hindi ko magagawang labanan ang nararamdaman
ko. Kailangan magawan agad ng paraan ‘to bago mahuli ang lahat.
“You’re welcome. Hehe. O ang dali lang di ba? Eh kung kanina ka pa
nagtenkyu, naging mas payapa na sana usapan natin.”
Ah ganon? Kasalan ko na naman? “Teka nga mun…” Pero bago pa ako
makakontra, itinaas na niya ang hintuturo niya sa labi ko upang pigilan ako.
“Hep hep hep! Aarangkada ka na naman eh. Hehehe. Teka lang may sasabihin lang
ako.” Ano ba? Alisin mo yang daliri mo sa
may bibig ko, kakagatin ko yan!
“Hindi ka ba nagsasawa sa awayan nating dalawa?” Umpisa niya.
“Anong ibig mong sabihin?” Hindi ko inaasahan ang tanong niya. Ano naman
kaya ang patutunguhan nito?
“Sana ay ibahin na natin ang
style ng dayalogo natin… Tama na yung away away. Teka lang pano ba ako
mag-uumpisa? Ahmmm… Sa totoo lang, hindi ko pa lang alam noon pero sa ngayon
malinaw na. Kapag nag-aaway tayo, iyon na ang pinakamasayang parte ng araw ko. Parang
ang weird di ba? Pero I look forward to the time na nagbabangayan tayo, naiisip
ko pa lang nga napapangiti na ako, ang cute mo kasi kapag nagagalit ka. Hehe.
Medyo magulo, mahirap ipaliwanag eh. Pero sige ganito na lang… May sasabihin sana ako sa’yo eh,” seryoso ang hilatsa
ng paglikha ng mga salita niya at napaka-intense
ng titig niya. Teka, hindi maganda ito, alam ko na ang bubuuing takda ng mga
labing ‘yan. O-M-G magpopropose na siya.
I do! I do! Teka lang, kelangang mapigilan ko siya bago pa kung ano ang
masabi niya. Nagpatuloy siya, “Victoria…”
“Tama ka nga! Siguro’y naaakma lamang na maging magkaibigan na tayo.
Hindi yung puro na lang away.” Bago pa man siya magpatuloy ay hinadlangan ko na
ang gusto niyang ipahayag. Good. Napatigil siya. Pabago bago talaga ako ng
isip. Hindi naman ako masisisi ng kahit na sino. Kung alam lang nila ang dapat
kong pasanin. Napangiti siya. Subalit iba naman ang isinasalamin ng lulam ng
kanyang mata. Tama lang ang ginawa ko. Ito ang nararapat para sa aming dalawa.
“Friends?” Sabay abot ng kamay ko sa kanya para makipagkamay. Inabot
naman niya ang kamay ko at ngumiti, yung tipo ng ngiti na hindi umabot sa mata.
Nakatingin lamang siya sa akin ng ilang segundo, bumuntong hininga at pagkadaka’y
tumalikod na siya.
“Sige. Magpapahinga na ko. Usap na lang tayo ulit,” sabat nya habang lumakad
nang pabalik sa kanyang silid. Pumikit na lang ako at alam kong tama ang aking
naging pasya…alam ko rin na binasag ko ang puso niya… Luka-luka ka talaga Victoria…
…
…
…
- Marvin -
“Friends?” “Friends?” “Friends?”
“Friends?” “Friends?” “Friends?”
Tangna, ni
hindi man lang ako nakaporma.
“Friends?” “Friends?” “Friends?”
“Friends?” “Friends?” “Friends?”
Putcha. Anu ba?
Kelangang ulit ulitin? Ou gets ko na. Simula pa lang sablay na. Imposible
namang hindi niya nagets yung binalak kong sabihin. Magalang na paraan ng
pagbasted. Anu nga ba term nila dito? Tama. Friend-Zoned. Na-friend zone ako. Buset...
Para na naman
akong matandang may rayuma kung maglakad sa pasilyo. Nagkapira-piraso ang kanina lamang ay napakasigla kong
puso. Pero teka, friends naman kami ah. Siguro may pag-asa
pa… Putsa galing ko magpalubag ng loob.
Pati sarili ko kaya ko nang lokohin.
“Oh Ven, askad
ng dating mo ah. Pulutin mo nga yang balikat mo, sangsentimetro na lang
pagitan sa sahig oh,” si
Lester. At nandito din pala
ang tropa sa pasilyo. Bakit dito
nakatambay tong mga to? Teka,
parang di maganda ang kutob ko ah. Naloko na, halatado sa mga ngiti nila,
sinundan na naman ako ng mga loko…
“Respect.” Ayos
sa linya si Kalo ah. Tapos binigyan ako ni Wino ng Bro Hug. Yung bang pagyakap
sa makalalaking paraan? Tapos si Pj naman pero agad kong hinila si Wino para
siya naman yung mayakap.
“Bigyan po
natin siya ng mataimtim na katahimikan…” ano na naman kayang ieeksena nitong si
Karl.
“Tayo po ay
yumuko at mag-alay ng ating panalangin..” seryoso si Gail. Puta, sineserious
nila ang pang-aalaska.
“For our
Brother in the friend zone….
Wahahahahahaha” sabat ni Kalo at kumawala na sa kanilang lahat ang kanina pa
pinipigil na halakhak. Highlight pa si Lele sa signature niyang malutong na tawa.
Ang babait ng kaibigan ko. Pinanghimasukan na nga ang personal na buhay ko,
pinagtawanan pa ako ngayong nasasaktan ako.
“Ano bang
pinagsasasabi niyo diyan.. Friend zone? Hindi pedeng iapply sa akin yun dahil friends lang naman talaga ang habol ko. Hindi
ba’t simula pa lang eh pinroklama ko na ang pagkamuhi sa babaeng iyon..?”
“Fuck that bitch!” Kasangga
ko pa pala si Prof.
“Pabayaan mo na yun Dol, wag mong intindihin na nasupalpal ka. Kawalan niya yan.” Nakna,
mas mabigat na pang-inis pa
yung binitawan ni
Prof, kala ko kasangga na.
Supalpal? Medyo totoo pero ayaw ko pa ding madinig.
“Aruy neh.. hanggang sa huli ah. Magpalit ka na din
ng pangalan.. Daniel na para pede ka din sa Denial..nyahahaha,” kukutusan ko tong Mc John na to
eh. Toinks… yun inunahan na ko ni Men. “Hindi ako yung celebrity ngayon Mc ebat
ako pa din iniinis mo…”
“Ou nga naman
Mc. Sobra ka naman, wag dapat ganyan. MAGKAKAIBIGAN tayo dito… Di ba Nards? Hahaha!” Diniin pa
talaga ni Kim. Napahawak na lang ako sa
noo ko. Sakit sa bangs. Kahit anong gawin ko matatalo ako dito. Pagsusuntukin ko na lang kaya silang
lahat para may karamay ako sa sakit eh. Pero walang saysay, alam kong wala nang mas sasakit
pa dito. Tangna, kung kelan nabilog ko na sarili ko’t napapaniwala na akong ok
lang yung nangyari tsaka naman pinilas ng mga to yung napipinto kong pag-asa.
“Nanyo…” yun na
lang sinabi ko habang papalayo na ako sa kanila. Kung nasa lupa lang kami ay
nakapaghukay na ko agad ng sampung metro para ibaon na ang sarili ko’t magtago
na lang. Aish… bakit kasi ganito ang tropang ito. Pag may nasasaktang isa, ibig
sabihin laugh trip sa lahat.. Puta, anu naman yun? Di ba pedeng magdamayan..?
Sa kabilang banda parang panira nga naman ng imahe. Bakit kasi kailangang sa
paningin eh dapat lagi na lang malakas ang mga guys. Eh hindi naman kami
binigyan ni Lord ng Shield para sa mga ganitong sakit. Pero sa palagay ko lang
eh ganun lang ang way nila ng pakikiramay. Harapin ang sakit! Ba, tangna pede
na kong magbigay ng speech sa retreat ah… napasuntok pa ko ng kamao sa hangin.
Haaaaaayyyyyyyyy… Isang mahaba at malalim na buntong
hininga na lang ang napakawalan ko habang papasok na sa tulugan. Dito na lang
muna ulit ako. Bakit kasi panunuod ng anime ang inatupag ko nung adolescent
stage. Hindi ako nagvarsity sa kahit anong event nung high school. Kaya ba
ngayong laro ng pag-ibig na ang nilalahukan ko talo na ako kaagad? Mas pipiliin
ko pang masaksak ulit ng madaming beses kesa maramdaman ang kirot ng
pagkakasupalpal. Tang Ina! Tang Ina talaga. Kung pede ko lang irewind, hindi ko
na lang sana hinayaang buksan ang feelings ko. Puta kasi, may Time Machine nga
puro kapalpakan naman ang alam. Pukangna ang hirap tanggapin. Hindi madaan sa
simpleng pagpapahangin sa labas, sa pag-asang tangayin ng simoy ang sakit na
pilit pinapasan sa akin. Napakasimple lang ng buhay ko, bakit ginulo mo?
Victoria anu ba? Tang ina naman oh. Nakailang mura na ang nabibitawan ko ng
dahil sa yo. Hindi naman ako dating ganito. Naaalala ko tuloy nung sinabi kong
walang mapapala kung magpapakalasing ka, ganito pala ang pakiramdam, sana may
alak ako ngayon. Pero wala. Mainam pang hindi muna ako nagising, buti pa dun
maganda ang eksena. Tama, makatulog na nga lang, baka to be continued sa
panaginip ko…
Pag maganda ang panaginip natin, ayaw nating gumising muna. Kapag nga
nagising ka bigla, pipilitin mo pang matulog ulit dahil umaasa ka na matutuloy
mo pa kung saan naudlot ang maganda mong panaginip na para bang nag-pause ka lang ng pinapanood mong
pelikula. Pero ano mang ganda ng panaginip mo, isa lang ang masasabi ko, bigyan
mo pa rin ng pagkakataon ang tunay na buhay. Pagkagising mo, wag ka na magpilit
matulog ulit. Bumangon ka na at magmumog. Sigurado ako dadating ang araw na
masosorpresa ka at ipaparamdam sa iyo ng totoong buhay ang kasiyahang kailan
man ay hindi naibigay ng mga panaginip mo. Kaya wag ka ring masyadong
nagpapaniwala kay Cinderella. Para naman kasing hindi siya mapapagkatiwalaan
eh, tingnan mo naman, wala syang mga kaibigan kundi mga ibon at daga. Tsaka isa
pa, sa buong kaharian, wala siyang ka-size ng paa??? What’s up with that?
Itutuloy…
No comments:
Post a Comment